501730530 anrok@op.pl

Historia Terapii Manualnej.

Stosowanie badania i leczenia manualnego, czyli badania i leczenia kręgosłupa przy pomocy rąk lekarza, było znane już w starożytności. Podobnie jak wiele dziedzin współczesnej medycyny, powyższy sposób leczenia wywodzi się z medycyny ludowej, w której „nastawianie kręgów” czy „nastawianie kości” było powszechnie stosowane. Niestety, nieco odmiennie niż np. zielarstwo, które dało początek współczesnej farmakologii czy działalność cyrulików i balwierzy, będąca początkiem chirurgii, ludowe „nastawianie kości” nie od razu stało się jedną z dziedzin medycyny. Dopiero w XIX wieku tą metodą zainteresowali się niemal równolegle dwaj amerykanie, Still i Palmer. Działając przez wiele lat na terenie Stanów Zjednoczonych, rozwinęli badanie i leczenie manualne jako dziedzinę postępowania leczniczego. Stworzyli także podstawy szkolenia specjalistów w tej dziedzinie. Największy rozgłos przyniosło im powołanie systemu szkół medycznych, Still szkół osteopatii, a Palmer, a następnie jego syn, chiropraktyki (chiroterapii). Szkoły te w USA istnieją do dzisiaj i mają status uczelni wyższych, nadających tytuły doktorów osteopatii (D.O.) lub doktorów chiropraktyki (D.C.). Istnieją one równolegle z systemem wyższego szkolnictwa medycznego, a sam sposób leczenia stał się w ostatnich latach uznawany zarówno przez lekarzy akademickich, jak i instytucje ubezpieczeniowe w USA.  Doświadczenia obu tych kierunków posłużyły w ostatnich dziesięcioleciach niektórym ośrodkom medycyny w Europie do stworzenia naukowych, akademickich podstaw medycznych tej wiedzy. Na tej bazie w wielu krajach Europy Zachodniej i Środkowej, a także w Australii i Azji, powstała i rozwinęła się dziedzina medycyny nazwana medycyną manualną.
Do Polski wiedza na temat leczenia manualnego, podobnie jak miało to miejsce w innych krajach Europy, docierała z różnych, między innymi wymienionych wyżej, źródeł. Stąd spotykana różnorodność metod postępowania, a także poglądy, co do istoty samych zaburzeń w kręgosłupie, będących przyczyną bólów i celem zabiegów manualnych. Z tej też przyczyny techniki typowo chiroterapeutyczne są bardziej rozpowszechnione w środowisku pozalekarskim, zaś doświadczenia osteopatów w medycynie akademickiej wśród lekarzy wyszkolonych w terapii manualnej.
Tak pisze dr. Jerzy Stodolny w swojej książce na temat terapii manualnej.

W Polsce przed 1974r. terapią manualną, a właściwie kręgarstwem zajmowali się tzw. kręgarze. Zdecydowana większość tych ludzi nie posiadała żadnego przygotowania medycznego, Jedynie niewielka grupa  masażystów wykonywała tego rodzaju zabiegi pod płaszczykiem masażu leczniczego, bo terapia tego typu nie była uznawana jako forma leczenia zarówno przez Ośrodki Akademickie jak i przez Ministerstwo Zdrowia. Dlatego też szkoły powstawały i rozwijały się w państwach ościennych takich jak np. dawna Czechosłowacja, ale nie u nas. Dopiero dzięki Prof. Musiołowi ze Śląskiej Akademii Medycznej i Prof. Levitowi z Czech terapia manualna stała się legalną metodą leczenia w Polsce.  Na szczęście zaległości zostały szybko nadrobione i obecnie proporcje te się odwróciły, a  techniki terapii manualnej stosują masażyści, fizjoterapeuci, a także lekarze, choć tych ostatnich jest nadal zbyt mało.

Techniki czy metody terapii manualnej takich autorów jak Ackermann, Levit czy Neumann nie wiele się od siebie różnią. Należy jednak poznać ich jak najwięcej, aby w razie potrzeby można je było zastosować.

Na zakończenie chciałbym dodać, że ta metoda leczenia jest bardzo skuteczna, zwłaszcza wtedy, kiedy zastosujemy wcześniej głębokie techniki masażu, takie jak np. masaż mięsniowo-powięziowy.