501730530 anrok@op.pl

Dyskopatia

1. Anatomia.

Dysk – Tarcza międzykręgowa – Krążek międzykręgowy – to nazwy określające ten sam element anatomiczny. Najbardziej popularną, a zwłaszcza wśród pacjentów nazwą jest dysk. Kształtem przypominający dysk lekkoatletyczny.
Zbudowany jest on z dwóch rodzajów tkanki łącznej. Środkowej (centralnej), galaretowatej i sprężystej masy łącznotkankowej – zwanej „jądrem miażdżystym, lub galaretowatym”, oraz z okalającego ją mocnego, włóknistego pierścienia zbudowanego ze zbitej tkanki łącznej. Pierścień, swą budową przypomina warkocz lub splecioną linę. Centralna, galaretowata część dysku w 70% składa się z wody.

2. Umiejscowienie dysków i ich funkcje.

Dyski znajdują się między trzonami ruchomych kręgów od 2-go kręgu szyjnego aż do kości krzyżowej. Trzon każdego z wyżej wymienionych kręgów na górnej i dolnej powierzchni ma wklęsłe zagłębienia odpowiadające kształtom dysku. Powierzchnie te nazywamy płytkami grznicznymi. Płytki graniczne stanowią połączenie otoczki dysku z gąbczastą strukturą kości trzonów kręgowych. Fizjologiczne – równoległe usytuowanie względem siebie tych powierzchni jest bardzo istotne dla prawidłowego funkcjonowania całego kręgosłupa.
Opisując wyżej usytuowanie powierzchni trzonów, miałem na uwadze zachowania poszczególnych kręgów w wyprostowanej pozycji stojącej, czyli fizjologicznej dla naszego gatunku.
Amortyzacja i zwiększenie ruchu kręgów względem siebie to podstawowe zadania dysków.

3. Patologia.

Chcąc mówić o fizjologii czy patologii kręgosłupa, trzeba koniecznie zwrócić uwagę na prawidłowości miednicy i kończyn dolnych, czyli pięter leżących poniżej.
Dyskopatia –Mianem tym określa się choroby dysku, wraz z płytkami granicznymi. Początkowe zmiany chorobowe dysku są trudne do zdiagnozowania.
Zwężenie przestrzeni międzytrzonowej, lub sklerotyzacja blaszek granicznych w obrazie Rtg. świadczy już o zaawansowanych zmianach dyskopatycznych. Zmiany tego typu często przebiegają bezobjawowo.
Do przewężenia przestrzeni międzytrzonowej dochodzi najczęściej na wskutek odwodnienia, czyli dehydrytacji dysku. Spękanie pierścienia włóknistego, lub wadliwe ukrwienie, odżywienie dysku jest przyczyną tego zjawiska.
Ryzyko przepukliny jądra miażdżystego jest wprost proporcjonalne do spękań w pierścieniu. Chorobowo zmieniony, spękany pierścień zachowuje się jak sparciała guma, która pęka przy użyciu niezbyt dużej siły. Pęknięcie pierścienia włóknistego doprowadza do wypłynięcia galaretowatej masy jądra miażdżystego.
Objawy są uzależnione od kierunku, poziomu i stopnia przemieszczenia się jądra miażdżystego, czyli galaretowatej masy.
Bywa, że dochodzi do przemieszczenia dysku bez przerwania ciągłości pierścienia włóknistego.

4. Leczenie.

  • Farmakologiczne
  • Rehabilitacyjne
  • Manualne
  • Operacyjne